لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُم عَذاب مُهِين - ما كان اللَّه لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِين عَلى ما أَنْتُم عَلَيْه حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيث مِن الطَّيِّب « 1 » ناگاه مردى از آن گروه كه او را عبد اللَّه بن سمير ميگفتند و مردى : شوخ ، شجاع ، دلاور ، با شخصيت و بىباك بود گفت : بخداى پاكيزگان كه ما خوبان بوسيلهء شما تميز داده شديم . برير بن خضير در جوابش گفت : اى فاسق آيا مىشود كه خدا ترا از پاكيزگان قرار دهد ! ؟ او به برير گفت : واى بر تو ! تو كيستى ؟ گفت : من برير بن خضير هستم . سپس به يك ديگر دشنام دادند ! هنگامى كه صبح شد امام حسين عليه السلام بعد از نماز صبح ياران خود را كه - 32 - نفر سوار و - 40 - نفر پياده بودند آمادهء جنگ نمود . محمّد بن ابو طالب ميگويد : در روايت ديگرى وارد شده : تعداد آنان - 82 - نفر پياده بود . سيد بن طاوس ميگويد : حضرت امام محمّد باقر فرمود : تعداد ايشان - 45 - نفر سواره و - 100 - نفر پياده بود ، ابن نما نيز همين قول را نقل كرده است . شيخ مفيد ميگويد : امام حسين عليه السلام زهير بن قين را در ميمنهء لشكر و حبيب بن مظاهر را در مسيرهء آن قرار داد و پرچم را بدست قمر بنى هاشم داد . خيمه‌ها را پشت سر خود قرار دادند . سپس دستور داد تا هيزم و نى كه پشت خيمه‌ها بود آوردند و در ميان آن خندقى كه در آنجا بود ريختند و آنها را آتش زدند كه مبادا دشمن از پشت سر به ايشان حمله كند . ابن سعد هم در آن روز كه روز جمعه بود و گفته شده : روز شنبه بود لشكر خود را براى جنگ آماده نمود و با آن جمعيتى كه همراه داشت متوجه امام

--> ( 1 ) سورهء آل عمران ، آيهء - 178 - 179 - يعنى افرادى كه كافر شدند هرگز گمان نكنند ؛ اين مهلتى كه ما به آنان داديم براى ايشان خير است بلكه مهلت به آنان داديم تا گناهشان را زياد كنند و دچار عذاب خواركننده‌اى شوند خدا مؤمنين را بر اين طريقى كه شما هستيد نخواهد نهاد مگر اينكه شخص خبيث را از شخص پاك تميز و تشخيص دهد .